طبق بند 33 استاندارد حسابداری 39 صورتهای مالی تلفیقی در مواردی که واحدهای تجاری سرمایه‌گذاری (یعنی واحدهای تجاری که این سه ویژگی را دارند)، کنترل واحد تجاری دیگری را به دست می‌آورند، نباید واحدهای تجاری فرعی خود را تلفیق کنند یا استاندارد حسابداری 38 (ترکیبهای تجاری) را بکار گیرند؛ بلکه باید سرمایه‌گذاری در واحدهای تجاری فرعی خود را به ارزش منصفانه اندازه‌گیری کنند و تغییرات آنها را در سود یا زیان دوره نشان دهند.

استثناء استثناء تلفیق!

نکته بسیار مهم درباره اصل استثناء تلفیق اینست که بر این اصل نیز یک استثناء حاکم است (یعنی استثناء استثناء تلفیق!). طبق بند 34 این استاندارد:

زمانی که «واحدهای تجاری سرمایه‌گذاری» (یعنی واحدهای تجاری که این سه ویژگی را دارند) دارای یک واحد تجاری فرعی باشند که: اولاً، خودش واحد تجاری سرمایه‌گذاری نیست؛ و ثانیاً، هدف و فعالیت‌های اصلی آن ارائه خدمات مرتبط با فعالیت‌های سرمایه‌گذاری واحد تجاری سرمایه‌گذاری است (به بندهای ب88 تا ب90 این استاندارد مراجعه شود)؛ واحد تجاری سرمایه‌گذاری باید این واحد تجاری فرعی را در تلفیق منظور کند (طبق بندهای 21 تا 28 این استاندارد). الزامات «استاندارد حسابداری 38 ترکیبهای تجاری» هم درباره تحصیل این‌گونه واحدهای تجاری فرعی باید بکارگرفته شود.

   نکته مهم!  

واحد تجاری اصلیِ یک واحد تجاری سرمایه‌گذاری، باید همه واحدهای تجاری تحت کنترل خود، شامل واحدهای تجاری تحت کنترل از طریق واحد تجاری سرمایه‌گذاری فرعی را در تلفیق منظور کند؛ مگر اینکه خودِ واحد تجاری اصلی، واحد تجاری سرمایه‌گذاری باشد. (بند 33 استاندارد حسابداری 39 صورتهای مالی تلفیقی)